هر بار که فروش به مشتری تاریخ تحویل می‌دهد، در واقع یک تعهد می‌کند. در بسیاری از سازمان‌ها این تاریخ بر اساس حدس فروشنده، زمان تحویل استاندارد، یا فشار مشتری تعیین می‌شود، نه بر پایه‌ی موجودی و ظرفیت واقعی. نتیجه، تاخیر مکرر، اعتماد پایین مشتری و فشار دائمی روی تولید و انبار برای «معجزه» است.
ATP (موجودی قابل‌تعهد، Available to Promise) مقدار کالایی است که می‌توان بدون تعارض با تعهدات قبلی به مشتری جدید قول داد. ساده‌ترین شکل آن: موجودی فعلی به‌علاوه‌ی تولید یا دریافت برنامه‌ریزی‌شده، منهای سفارش‌های تایید‌شده‌ی قبلی. ATP تجمعی در طول زمان نشان می‌دهد در هر تاریخ چه مقدار قابل‌تعهد است.
CTP (ظرفیت قابل‌تعهد، Capable to Promise) یک گام فراتر می‌رود. وقتی موجودی کافی نیست، CTP بررسی می‌کند آیا می‌توان با ظرفیت تولید و تامین مواد، کالا را تا تاریخی مشخص ساخت یا تهیه کرد. این برای محصولات ساخت‌به‌سفارش یا اقلام کم‌موجودی مهم است، چون تاریخ تحویل به ظرفیت آزاد، مواد در دسترس و زمان آماده‌سازی بستگی دارد.
نکته‌ی کلیدی در عمل، یک منبع واحد برای دیدن موجودی و تعهدات است. اگر فروش از یک جدول، انبار از جدول دیگر و تولید از برنامه‌ی دیگر استفاده کند، یک مقدار ممکن است دو بار قول داده شود. حتی بدون نرم‌افزار گران، یک برگه‌ی مشترک با ستون‌های موجودی، رسیدهای برنامه‌ریزی‌شده، سفارش‌های تایید‌شده و مقدار قابل‌تعهد، گام بزرگی است.
قاعده‌ی تخصیص هم مهم است. وقتی موجودی محدود است، چه کسی اولویت دارد؟ سفارش مشتری کلیدی، سفارش اضطراری، یا نوبت اول؟ بهتر است این قواعد پیش از بحران نوشته شوند، تا در لحظه‌ی کمبود، تصمیم بر اساس سیاست باشد نه فشار و مذاکره. بخشی از موجودی را می‌توان برای مشتریان یا کانال‌های اولویت‌دار نگه داشت.
اشتباه رایج، دادن تاریخ تحویل خوش‌بینانه برای بردن سفارش است. این کار فروش را در کوتاه‌مدت بالا می‌برد اما اعتماد مشتری را در بلندمدت از بین می‌برد. تاریخ قابل‌اتکا که کمی دیرتر است، معمولاً بهتر از تاریخ زودتری است که نقض می‌شود. اشتباه دیگر، فراموش کردن نوسان زمان تحویل تامین‌کننده در محاسبه‌ی رسیدهای آینده است؛ رسیدی که هنوز نرسیده را بیش از حد قطعی نگیرید.
شاخص مناسب برای ارزیابی، همان OTIF بر اساس تاریخ قولی است: چند درصد سفارش‌ها در تاریخ تعهدشده به مشتری و کامل تحویل شد؟ اگر این عدد پایین است، مشکل اغلب در تعهد دهی است و نه فقط در اجرا. تفکیک تاخیر به «تاخیر نسبت به تاریخ قولی» و «تاخیر نسبت به تاریخ درخواستی مشتری» دو مشکل متفاوت را نشان می‌دهد.
نقطه‌ی شروع عملی: برای ۲۰ قلم پرفروش، یک جدول ATP هفتگی ساده بسازید و فروش را موظف کنید قبل از قول دادن آن را ببیند. بعد از یک ماه، درصد تعهدات نقض‌شده را با ماه قبل مقایسه کنید.