CPFR (Collaborative Planning, Forecasting and Replenishment) رویکردی است که در آن تامین‌کننده و مشتری یک پیش‌بینی و برنامه‌ی تامین مشترک را دنبال می‌کنند، به‌جای اینکه هر طرف پیش‌بینی جداگانه‌ی خود را داشته باشد و تفاوت‌ها فقط وقتی کشف شوند که کمبود یا انبار اضافه رخ داده است. ایده‌ی اصلی، رسیدن به یک «تصویر واحد از تقاضا» برای اقلام کلیدی است.
اولین سطح همکاری ساده است: اشتراک داده‌ی فروش و موجودی. اما CPFR فراتر می‌رود و یک فرایند تصمیمی تعریف می‌کند. هر چرخه شامل چند گام است: توافق بر اقلام و قواعد، تهیه‌ی پیش‌بینی توسط هر طرف، مقایسه‌ی پیش‌بینی‌ها و شناسایی استثناها (مواردی که اختلاف بیش از آستانه است)، حل استثناها با گفت‌وگوی مشترک، و تبدیل پیش‌بینی توافق‌شده به برنامه‌ی سفارش.
ارزش اصلی در گام استثناها است. به‌جای بحث درباره‌ی همه‌ی اقلام، فقط مواردی بررسی می‌شوند که اختلاف قابل‌توجه دارند، و هر طرف اطلاعاتی را که طرف دیگر ندارد به میز می‌آورد. مشتری درباره‌ی برنامه‌های تبلیغاتی یا تغییر در بازار می‌داند؛ تامین‌کننده درباره‌ی محدودیت ظرفیت یا مواد اولیه. این اطلاعات مکمل، پیش‌بینی مشترک را دقیق‌تر از هر پیش‌بینی منفرد می‌کند.
پیش‌نیازها بیشتر سازمانی‌اند تا فنی. اعتماد کافی برای اشتراک اطلاعات حساس، قراردادی که مشخص کند داده‌ها چگونه استفاده می‌شوند، و تعریف روشن آستانه‌ی استثنا و مهلت‌های پاسخ. شروع با ابزارهای ساده مثل یک جدول مشترک و جلسه‌ی هفتگی یا دو هفته‌ای معمولاً کافی است؛ نرم‌افزار تخصصی بعد از اثبات ارزش می‌آید.
انتخاب شریک و اقلام اهمیت دارد. شریکی را انتخاب کنید که حجم معاملات قابل‌توجه دارد، رابطه‌ی پایدار دارد و داده‌اش معتبر است. اقلام را هم محدود نگه دارید: اقلام با ارزش بالا یا نوسان بالا که بیشترین سود را از هماهنگی می‌برند. همکاری روی کل پورتفولیو در ابتدا بار هماهنگی زیادی ایجاد می‌کند.
اشتباه رایج، تلقی CPFR به‌عنوان پروژه‌ی فناوری است. اگر فقط جریان داده برقرار شود ولی هیچ جلسه‌ی تصمیمی برای اختلاف‌ها وجود نداشته باشد، سازمان داده‌ی بیشتری دارد اما تصمیم بهتری نمی‌گیرد. اشتباه دیگر، یک‌طرفه بودن: اگر فقط مشتری داده می‌دهد و تامین‌کننده هیچ‌چیز در ازای آن به اشتراک نمی‌گذارد (مثلاً وضعیت ظرفیت)، همکاری پایدار نمی‌ماند.
مزایای قابل‌اندازه‌گیری را از ابتدا تعریف کنید: دقت پیش‌بینی در افق زمان تحویل، نرخ کمبود در محل مشتری، موجودی (روز پوشش) در دو طرف، و تعداد سفارش‌های اضطراری. مقایسه‌ی این شاخص‌ها پیش و پس از شروع، نشان می‌دهد همکاری ارزش ایجاد کرده یا فقط جلسه‌ی بیشتر به تقویم اضافه کرده است.
نقطه‌ی شروع عملی: یک شریک کلیدی و ۱۰ قلم مهم را انتخاب کنید، پیش‌بینی هر دو طرف را به‌مدت هشت هفته در یک جدول مشترک ثبت کنید و هر هفته فقط اختلاف‌های بیش از آستانه را در یک جلسه‌ی کوتاه مرور کنید. اگر پس از دو ماه دقت و کمبود بهبود یافت، می‌توان دامنه را گسترش داد.