وقتی از مدیران زنجیره تامین درباره‌ی دلیل موجودی ایمنی بالا می‌پرسیم، تقریباً همیشه پاسخ «پیش‌بینی نادقیق تقاضا» است. اما در بسیاری از اقلام، به‌ویژه وارداتی یا وابسته به تامین‌کننده‌ی خارجی، بخش بزرگ‌تر موجودی ایمنی به‌دلیل نوسان زمان تحویل است، نه نوسان تقاضا. این نوسان کمتر اندازه‌گیری می‌شود و بنابراین کمتر مدیریت می‌شود.
منطق ریاضی ساده است: موجودی ایمنی با ریشه‌ی دوم مجموع دو جزء رشد می‌کند — یکی نوسان تقاضا در طول زمان تحویل و دیگری مربع میانگین تقاضا ضرب در نوسان زمان تحویل. وقتی میانگین تقاضا بالا و زمان تحویل ناپایدار باشد، جزء دوم غالب می‌شود. نتیجه عملی این است که کاهش انحراف معیار زمان تحویل از مثلاً ۱۰ روز به ۵ روز، می‌تواند موجودی ایمنی را بیش از هر پروژه‌ی بهبود پیش‌بینی کم کند.
اولین قدم اندازه‌گیری است. برای هر تامین‌کننده‌ی مهم، فاصله‌ی تاریخ ثبت سفارش تا تاریخ دریافت واقعی در انبار را برای ۱۲ تا ۲۴ سفارش اخیر ثبت کنید و میانگین و انحراف معیار را حساب کنید. بیشتر سازمان‌ها فقط زمان تحویل «قراردادی» را در سیستم دارند، که با واقعیت فاصله دارد؛ تفاوت این دو خود یک یافته‌ی مهم است.
بعد از اندازه‌گیری، منشأ نوسان را تفکیک کنید. زمان تحویل از چند بخش تشکیل می‌شود: پردازش سفارش، تولید یا آماده‌سازی نزد تامین‌کننده، حمل، ترخیص و بازرسی ورودی. معمولاً نوسان در یکی دو بخش متمرکز است، مثلاً ترخیص گمرکی یا انتظار برای بازرسی کیفی در انبار. اصلاح همان یک بخش، به مراتب مؤثرتر از تلاش کلی برای «بهبود تامین‌کننده» است.
راه‌حل‌های متداول: برنامه‌ی حمل ثابت و مشخص به‌جای حمل بر حسب درخواست، سفارش‌دهی منظم به‌جای سفارش‌های نامنظم بزرگ (که نوسان بار تامین‌کننده را کم می‌کند)، قرارداد با تعهد زمان تحویل و ساز‌وکار پیگیری، انجام ترخیص یا بازرسی به‌طور موازی نه متوالی، و در نهایت مرحله‌ی تامین‌کننده‌ی محلی برای اقلامی که نوسان زمان تحویل خارجی برایشان بسیار گران است.
اشتباه رایج، حل مشکل با افزایش زمان تحویل مفروض در سیستم است («مطمئن‌تر است ۴۵ روز بگذاریم»). این کار نوسان را از بین نمی‌برد، فقط موجودی در راه و موجودی ایمنی را بالا می‌برد و پنهان می‌کند که منشأ مشکل کجا است. هر عدد حفاظتی در سیستم، سرمایه‌ای است که برای نادانستن پرداخت می‌کنید.
نقطه‌ی شروع عملی: ده قلم با بالاترین سرمایه‌ی موجودی ایمنی را انتخاب کنید، نوسان واقعی زمان تحویل آن‌ها را بسنجید و سهم هر جزء (تقاضا و زمان تحویل) را در موجودی ایمنی محاسبه کنید. اگر زمان تحویل سهم بیشتری دارد، این فهرست اولین برنامه‌ی کاری شما برای کاهش موجودی بدون ریسک بیشتر کمبود است.