اغلب انبارها یا هیچ شاخصی را به‌طور منظم اندازه نمی‌گیرند یا داشبوردی پر از اعداد دارند که کسی به آن نگاه نمی‌کند. قاعده‌ی عملی این است که شاخص‌ها را به چهار پرسش گره بزنید: آیا درست انجام می‌دهیم؟ (دقت)، آیا سریع انجام می‌دهیم؟ (زمان چرخه)، آیا ارزان انجام می‌دهیم؟ (هزینه و بهره‌وری)، و آیا ایمن انجام می‌دهیم؟ از هر پرسش یک یا دو شاخص کافی است.
دقت پیکینگ (Picking Accuracy) درصد خطوط یا سفارش‌هایی است که بدون اشتباه در قلم یا مقدار آماده می‌شوند. این شاخص مستقیم به شکایت مشتری و هزینه‌ی مرجوعی وصل است. نکته‌ی تعریف: اگر خطا را فقط وقتی مشتری گزارش کند بشمارید، تنها بخشی از خطاها دیده می‌شود. بازرسی نمونه‌ای پیش از ارسال، تصویر واقعی‌تری می‌دهد و علت‌ها (جانمایی مشابه، برچسب نامشخص، نبود تایید اسکن) را قابل‌ردیابی می‌کند.
Dock-to-Stock زمان بین رسیدن کالا به اسکله‌ی تخلیه تا لحظه‌ای است که در سیستم موجود و قابل‌فروش ثبت می‌شود. وقتی این زمان بلند است، کالا فیزیکی وجود دارد اما سیستم آن را نشان نمی‌دهد، و نتیجه کمبود کاذب و تاخیر در تحویل است. برای تحلیل، این زمان را به مراحل بشکنید: انتظار تخلیه، شمارش و بازرسی، جانمایی، و ثبت سیستمی. معمولاً یکی از این مراحل بخش عمده‌ی تاخیر است.
بهره‌وری فضا (Space Utilization) درصد حجم یا موقعیت‌های پالتی اشغال‌شده است. دام رایج، هدف ۱۰۰ درصد است. انبار نزدیک به پر شدن، حرکت را کند می‌کند، جابه‌جایی‌های اضافه می‌سازد و جا برای تغییر الگوی ورودی نمی‌گذارد. بسته به نوع انبار، محدوده‌ای مثلاً بین ۸۰ تا ۹۰ درصد معمولاً سالم‌تر است، اما عدد دقیق را باید با الگوی واقعی خودتان بسنجید.
دقت موجودی (Inventory Record Accuracy) شاخصی است که اغلب کم‌اهمیت گرفته می‌شود، در حالی که پایه‌ی همه‌ی شاخص‌های دیگر است. اگر سیستم می‌گوید ۱۰۰ واحد هست و فیزیکی ۹۲ واحد است، هر برنامه‌ریزی روی آن عدد غلط است. شمارش چرخه‌ای (Cycle Counting) که اقلام کلاس A را بیشتر می‌شمارد، به‌جای انبارگردانی سالانه‌ی کامل، معمولاً هم ارزان‌تر است هم علت‌ها را سریع‌تر پیدا می‌کند.
برای بهره‌وری نیروی انسانی، «خط پیکینگ در ساعت» رایج است، ولی بدون توجه به ترکیب سفارش‌ها گمراه‌کننده می‌شود. سفارش‌های تک‌خطی و چندخطی، فاصله‌ی طی‌شده و نوع بسته‌بندی را در نظر بگیرید و عملکرد را با مبنای خودتان مقایسه کنید، نه با عددی که از یک انبار دیگر شنیده‌اید. مقایسه‌ی بیرونی بدون هم‌ارزکردن شرایط تقریباً همیشه نتیجه‌ی غلط می‌دهد.
اشتباه رایج، اندازه‌گیری شاخص‌ها بدون مالک و بدون اقدام است. هر شاخص باید یک مالک، یک هدف و یک ریتم بازبینی داشته باشد (مثلاً روزانه برای دقت، هفتگی برای زمان چرخه). و هر انحراف باید به یک اقدام مشخص برسد؛ در غیر این صورت داشبورد فقط گزارش گذشته است. همچنین از ایجاد شاخص‌های متناقض بپرهیزید، مثل فشار هم‌زمان بر سرعت پیکینگ و دقت بدون اینکه تعادلشان تعریف شده باشد.
نقطه‌ی شروع عملی: پنج شاخص انتخاب کنید (دقت پیکینگ، Dock-to-Stock، دقت موجودی، بهره‌وری فضا و سفارش‌های ارسال‌شده در مهلت)، تعریف دقیق هر یک را مکتوب کنید و چهار هفته داده جمع کنید. بعد از آن، بدترین شاخص را انتخاب و فقط روی همان یک بهبود متمرکز شوید.